Geen ‘easy fix’, wel een gezamenlijke beweging
Op mijn werkkamer thuis hangen een paar gekleurde geeltjes. Kleine briefjes met complimenten die ik kreeg tijdens één van mijn eerste bijeenkomsten als regiomanager. Misschien onbeduidend voor een ander, maar voor mij zijn ze inmiddels een dagelijkse reminder geworden. Een reminder dat de opdracht waar we in Zuid-Limburg voor staan groot is. En complex.
De regionale samenwerking in de jeugdhulp vraagt veel van gemeenten, partners én van ons regioteam. We bouwen niet alleen aan nieuwe structuren, maar vooral aan vertrouwen, eigenaarschap en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Dat gaat niet vanzelf.
Soms merk je hoe makkelijk het is om iets van elkaar te vinden. Over besluiten, processen of keuzes die gemaakt worden. Maar samenwerken betekent ook: zelf instappen. Meebewegen. Verantwoordelijkheid nemen voor het geheel.
Juist daarom raakte een gesprek met een ervaren medewerker uit Parkstad me onlangs. Hij vertelde: “Ik heb jarenlang kritiek geleverd op de samenwerking en de uitvoering door centrumgemeente Maastricht. Nu dacht ik: het is tijd om zelf een bijdrage te leveren.”
Dat soort momenten geven energie. Omdat ze laten zien dat er beweging ontstaat. Dat steeds meer mensen voelen: deze regionale samenwerking is van ons allemaal.
Verandering vraagt tijd, vertrouwen en mensen die durven instappen.
Diezelfde energie voelde ik ook tijdens de netwerklunch met onze partners. Een middag vol ontmoetingen, gesprekken en gedeelde ambities. Een mooie basis voor de volgende stap: samen werken aan een strategische agenda voor de regio.
Tegelijkertijd dienen zich nieuwe uitdagingen aan. De gemeenteraadsverkiezingen zorgen waarschijnlijk voor nieuwe wethouders op de jeugdportefeuille, precies op het moment dat belangrijke besluiten genomen moeten worden over een groot aanbestedingstraject. Spannend? Zeker.
Maar ondanks alle complexiteit overheerst bij mij vooral het gevoel dat we met iets waardevols bezig zijn. Een beweging die tijd vraagt. Zonder snelle oplossingen of simpele antwoorden.
Dus kijk ik nog regelmatig naar die geeltjes op mijn muur. Om mezelf eraan te herinneren dat verandering misschien geen ‘easy fix’ kent — maar wél begint bij mensen die bereid zijn samen die weg te lopen.
